Tijdens SOY's introductieworkshop over De Creatiespiraal & De Ontknooping op 26 juni, vroeg ik de deelnemers bij binnenkomst een foto uit te kiezen die zij (op dit moment van hun leven) bij zichzelf vonden passen. Toen ik naderhand aan de jongste deelnemer, Jeffrey(21), vroeg waarom hij een foto van de volle maan had gekozen, kwam hij met zo'n treffende serie vergelijkingen dat ik hem vroeg er een stukje over te schrijven. Dat deed hij graag, dus met veel genoegen presenteer ik het hier. Met dank aan Jeffrey voor zijn openhartigheid...



De Maan


De Maan is een verschijnsel dat, nadrukkelijk aanwezig, vooral ’s nachts tot zijn recht komt. Het staat centraal in onze blik naar boven. Hij staat graag op de voorgrond terwijl hij relatief gezien niet eens te vergelijken is met de andere hemellichamen die in ons sterrenstelsel voorkomen. Toch staat hij net als ik graag in het middelpunt van de belangstelling. De sterren LIJKEN nietig om hem heen.

De Maan is elke dag weer op een andere plek aan de hemel te bewonderen. Net als ik staat de Maan nooit stil. Hij is in beweging, altijd op zoek naar iets anders en naar iets nieuws. Op de verschillende plekken waar de Maan staat, komt hij ook in andere fases voor. Zo nu en dan hebben we een volle Maan; alles klopt en de vorm is zoals hij moet zijn. Wetend dat deze fasen in een cyclus voorkomen zal de Maan ook minder aanwezige dagen hebben, sommige dagen is hij gewoon niet helemaal compleet en goed in vorm. Soms verschuilt hij zich achter een boom of gebouw, en soms wordt hij overschaduwd door wolken die voorbij komen.
Toch staat en blijft de Maan wel graag op afstand. Door die afstand kan hij goed alles in de gaten houden. Hij werpt het licht wat hij aangedragen krijgt terug, en geeft daarbij een geheel eigen beeld op de wereld.
Een veel gemaakte fout over de Maan is dat hij schijnt, zoals de zon dat doet, maar dan minder fel. Terwijl de Maan niet meer is dan een doodgewone, enorm grote, ronde rots die zo nu en dan op een perfecte manier verwarmd en verlicht word door de stralen van de zon…

Jeffrey

Laat alsjeblieft een reactie achter voor Jeffrey om te laten weten wat je van zijn beschrijving vindt!

Met een gezonde dosis argwaan schreef ik mij enige tijd geleden in voor de tweedaagse Business Bootcamp van de Open Circles Academy. De informatie die ik erover vond op het internet kwam nogal 'Amerikaans' over: een hoop pep-talk, huggen en dansen op de stoelen in een enorme markthal met meer dan 1000 ondernemers. En op het podium... één kleine man met een lange vlecht. Maar hoe ik ook zocht: harde kritiek over Open Circles was niet te vinden. En dus besloot ik het erop te wagen.
Tijdens het zonovergoten weekend van 17 en 18 april 2010 heb ik mij met honderden andere ondernemers ondergedompeld in de wereld van Nisandeh Neta. Een wereld waar idealisme en passie perfect samengaan met financiële vrijheid, marketing en sales. En wat je ook over de vorm kan zeggen, de inhoud van Nisandeh's betoog is waarachtig, integer en voor mij hier en daar confronterend. Confronterend omdat ik niet langer kon ontkennen dat mijn "geld is niet belangrijk"-houding het welslagen van mijn bedrijf in gevaar brengt. Confronterend vanwege het besef dat mijn succes, ondanks al mijn kwaliteiten, nooit het niveau van mijn 'zwakste schakel' zal overtreffen. Tijd om te investeren in die zwakke schakel dus!
Twee dagen Business Bootcamp hebben mijn 'mindset', ofwel mijn verboden emoties, blootgelegd en veranderd. Naast een boel nuttige kennis heb ik talloze nieuwe contacten opgedaan die misschien in de (nabije?) toekomst zullen leiden tot nieuwe opdrachten.
Maar ik ben vooral geïnspireerd geraakt door de gedrevenheid, de openheid en het gezonde realisme waarmee Nisandeh zijn missie vervult: in 2015 wil hij in Nederland 1000 ondernemers opgeleid hebben tot 'conscious millionaires': mensen die hun passie winstgevend maken en vervolgens deze winst inzetten om de wereld te verbeteren. Zelf steunt hij een project in Uganda om vrouwen te scholen in leiderschap.
Daarmee ligt de visie van Nisandeh's Open Circles niet ver van die van De Creatiespiraal: it's all about "fulfilling your potential..." en, en dat is waar mijn mindset me in de weg zat: "getting rich doing it".

Ik kan alle ondernemers die, zoals veel van ons, 'overwerkt en onderbetaald' zijn de Business Bootcamp van harte aanbevelen! Wees voorbereid op een hoop 'high fives' en schoudermassages en focus je op de inhoud... je zult niet teleurgesteld worden!
De volgende Business Bootcamp is op 4 en 5 september 2010.
Het loopt alweer storm, dus geef je snel op voor deze Business Bootcamp

Deze maand publiceert het Mindstyle Magazine HAPPINEZ een interview met Marinus Knoope over De Ontknooping. Het is grappig hoe ik, al denk ik zijn gedachtegoed inmiddels door en door te kennen, toch weer getroffen word door enkele van zijn uitspraken... Tuurlijk, de appelboom en onze opdracht om onze wensen te realiseren zijn gesneden koek, maar zijn verhaal over hoe hij van het roken en drinken is afgekomen komt binnen alsof ik het voor het eerst hoor. Vermoedelijk heb ik daar dus iets in te doen...

Het deed mij terugdenken aan iets dat ik onlangs meemaakte. Ik zat met twee goede bekenden in een café. We spraken uitvoerig en gepassioneerd over onderwijs, ambities, wensen en zo meer. Vanaf het moment dat we zo geanimeerd in gesprek raakten voelde ik de behoefte aan een goed glas witte wijn. En zoals gewoonlijk gaf ik daar met genoegen aan toe. Blijkbaar associeer ik wijn met een goed gesprek en verbondenheid met anderen...
Ik bleek niet de enige met een dergelijke reactie. Steeds wanneer de discussie wat feller werd en wij elkaar het vuur na aan de schenen legde schoot de arm van één van de anderen omhoog en riep hij: „Bitterballen!” Blijkbaar zijn voor hem een geanimeerd gesprek en een lekkere snack onlosmakelijk aan elkaar verbonden...

Marinus beschrijft hoe hij, toen hij eenmaal in de gaten kreeg dat hij rookte om tot rust te komen en dronk om zich vrolijk te voelen, bewust op zoek ging naar die gemoedstoestand tijdens het roken van een sigaret of het drinken van een glas alcohol. Toen hij vervolgens steeds weer merkte dat de sigaret of het glas drank an sich hem niet dat gewenste gevoel opleverde kon hij zijn ongezonde gewoontes achter zich laten.

Roken doe ik niet, maar een goed glas wijn zal ik niet snel weigeren... Het verhaal van Marinus heeft me nieuwsgierig gemaakt en dus ga ik bewust proberen om met behulp van een glas wijn tot een goed gesprek en een gevoel van verbondenheid te komen. Ik ben zeer benieuwd of ik, als dit middel niet blijkt te werken, evenveel genoegen zal kunnen beleven aan een glas water!

Lezers van HAPPINEZ kunnen voordelig naar een lezing van Marinus Knoope op 1 mei in Amersfoort.
Wie nu een abonnement neemt op het blad ontvangt het boek „De Ontknooping” als geschenk.

Ik ben een door Marinus Knoope zelf opgeleid Creatiecoach en biedt coaching op basis van het Creatie Emotie NavigatieSysteem (CENS) uit „De Ontknooping”.

Download hier de beschrijving van mijn coachingstraject „CENS-uur”

-

Het was een onstuimige, stormachtige dag, woensdag de 18e november... Ik moest halverwege huis en trainingslocatie mijn fiets aan een hek zetten en mijn weg vervolgen met openbaar vervoer. De enorme map met mijn gloednieuwe creatiebord maakte het onmogelijk mij in een rechte lijn over de weg te bewegen. Het plan om onderweg nog wat laatste boodschappen te doen had ik ook al laten varen. Hoezo: volharden?

Dankzij de Creatiespiraal lukte het me om dit met een grijns op mijn gezicht te constateren: ik was zó dicht bij het realiseren van mijn wens om een workshop te geven... geen wonder dat ik nog wat tegenslagen te verduren kreeg!

Twee dagen eerder had de eigenaar van de trainingslocatie me gemeld dat haar compagnon, die de ruimte zou inrichten, de Mexicaanse Griep had. Dit betekende dat ik zèlf de tafels in elkaar moest schroeven en de gordijnen moest ophangen... Nu ben ik best handig, maar ik ken ook mijn beperkingen en achteraf ben ik blij dat ik direct hulptroepen (dank je wel, Martijn!) heb geactiveerd, want oef, wat waren die tafels zwaar.

Woensdag eenmaal gearriveerd op de prachtige locatie van Orserre viel er al een hoop van me af. Het zag er prachtig uit, ik was blij met mijn materialen al snel kwamen er heerlijke geuren uit de keuken. Dat was een belangrijk element van mijn wens: het gezamenlijk nuttigen van een lekkere maaltijd.

Omdat ik de meeste deelnemers al kende was de sfeer direct ontspannen. Toch duurde het even voor ik helemaal in mijn „flow” kwam. Dat had alles te maken met de omvang van het verhaal dat ik te vertellen had: het verhaal van De Creatiespiraal. Want hoezeer ik elke stap hiervan ook geïntegreerd heb in lijf en leven, het vergt opperste concentratie om alle essentiële informatie daadwerkelijk te verpakken in een helder en pakkend relaas.

Toen we na de eenvoudige maar verrukkelijke maaltijd begonnen met De Ontknooping, was ie er ineens: de FLOW. Wat een prachtig, ingenieus systeem, dat CENS... en wat werkten mijn zelfgemaakte materialen goed! Mooi, hoe iedereen in diepe concentratie zijn eigen emotie-stickers uitzocht en opplakte.

De avond was, uiteraard, te kort... het beoogde ‚tipje van de sluier’ van De Ontknooping is echter een flinke TIP geworden. Dat smaakt naar meer! En afgaande op de geanimeerde inhoudelijke discussies achteraf gold dat niet alleen voor mij!

Maar eerst geniet ik nog even van de fase van het ontvangen... I did it!

Bekijk hier een sfeerimpressie

Zoals jullie weten organiseer ik woensdagavond 18 november een introductieworkshop gecombineerd met een maaltijd over De Creatiespiraal en De Ontknooping, het gedachtegoed van Marinus Knoope. Ik heb jullie daarbij nodig...

De reden dat ik dit wil doen is tweeledig: enerzijds voel ik de aandrang om pro-actief aan de slag te gaan met mijn bedrijf in plaats van maar af te wachten of men mij wil inhuren... Acquisitie doen bij partijen die mij niet kennen lijkt mij weinig zinvol: met SOY verkoop ik immers MIJZELF, dus ik zal het vooral moeten hebben van mond-op-mond reclame.
Daarmee kom ik vanzelf bij de tweede reden om deze workshop te organiseren... ik zal niet dichter komen bij wie ik ben dan met SOY. Dit is mijn meest kwetsbare onderneming of betrekking ooit en ik vind het van het grootste belang dat de mensen die belangrijk voor me zijn een beeld hebben van wat ik doe, waar SOY op gestoeld is.
En dus schreef ik de mensen aan die er voor mij toe doen (en van wie ik een emailadres heb) over de avond in november. Ik kreeg vele warme, stimulerende reacties, waarvoor mijn intense dank! De aanmeldingen blijven tot op heden echter uit... Op zich geen ramp, dan stel ik het gewoon nog even uit, maar... ik heb het idee dat de oorzaak van het wegblijven van aanmeldingen deels ligt in het feit dat men zich niet aangesproken voelt. Dat men, dus jij misschien ook wel, denkt: dit is niet voor mij bestemd, ik ken Donna immers zo goed... ik weet wel waar zij mee bezig is... ze mikt natuurlijk op nieuwe klanten...
Tegen jullie zou ik willen zeggen: juíst JOU wil ik er graag bij hebben! Ook als je De Creatiespiraal al kent heb ik je wat te bieden met deze avond. Naast inspiratie, een heerlijke maaltijd en een plezierig samenzijn met gelijkgestemden biedt De Ontknooping, de diepere laag onder De Creatiespiraal voor íedereen nieuwe inzichten en reflectiemogelijkheden. Dus... hoe spannend ik het ook vind: ik zou het heerlijk vinden om "oude bekenden" te treffen die avond.

Misschien zijn het, tenslotte, de kosten die een drempel opwerpen. Dat zou wel de meest frustrerende oorzaak zijn, wat mij betreft, dus daar heb ik wat op gevonden:

Gisteren was ik bij de lancering van Marinus Knoope's nieuwe boek en het meest inspirerende verhaal, buiten dat van De Ontknooping zelf, kwam van Martijn Aslander (deze maand ook in Happinez) Deze verbinder en 'resourcerer' sprak over de kunst van het geven... Geven voordat je iets ontvangt. Hij denkt hiermee een compleet nieuwe ecomomie te kunnen bouwen en ik denk dat hij gelijk heeft. Martijn Aslander geeft talloze presentaties door het hele land waarbij hij geen honorarium hanteert: de bezoeker/ opdrachtgever bepaalt achteraf de waarde en besluit zelf wat hij of zij betaalt. Aslander zag er geenszins ondervoed uit...

Ik ga het Aslander-experiment aan: schrijf je in voor mijn workshop en bepaal achteraf je prijs!!

Het gaat mij namelijk niet om het geld... ik heb iets bij te dragen aan de wereld in de vorm van een goed verhaal en een inspirerende boodschap. Die zitten verpakt in een nietige en tegelijkertijd unieke ziel, geest en lichaam. Dàt heb ik te bieden. Take it or leave it...

SOY / I am / je suis / ich bin / ik ben Donna Schaap

Warme groet en zegt het voort...

De datum voor de introductieworkshop over De Creatiespiraal is bekend!
Op woensdag 18 november heet ik jullie vanaf 17.00 uur graag welkom in het statige pand van ORSERRE aan het G.W. Burgerplein in Rotterdam. Dit plein grenst aan de Beukelsdijk en is dus vlakbij het Centraal Station.
Om 17.15 uur beginnen we met de workshop, die zal duren tot ongeveer 21.30 uur. Halverwege zullen we samen een lekkere maaltijd nuttigen... want wat is er nu inspirerender dan het genieten van goed eten?

De workshop is bedoeld voor iedereen die zich wil 'opladen' voor de winter. Dit seizoen leent zich bij uitstek voor stiltewerk: de korte, donkere dagen nodigen ons uit om ons terug te trekken in ons eigen huis om te mijmeren over het jaar dat komen gaat. Ik wil jullie inspireren om nieuwe (of oude) wensen tot leven te roepen.

Na een korte uiteenzetting over De Creatiespiraal zullen we vooral actief aan de slag gaan met deze eigen, unieke wensen. We gaan deze in volle pracht verbeelden en zullen affirmaties doen opdat na afloop het vertrouwen op succes sterk is toegenomen.

Tenslotte licht ik een tipje van de sluier op van het emotiewerk: in zijn tweede boek, De Ontknooping, beschrijft Marinus Knoope het Creatie-Emotie-Navigatie-Systeem, kortweg CENS. Het maakt duidelijk hoe onderdrukte emoties er vaak de oorzaak van zijn dat we vastlopen in De Creatiespiraal en geeft je handvatten om hier doorheen te breken.

De workshop, inclusief maaltijd, kost € 75,- per persoon.

Doe je mee?

Geef je snel op, want het aantal plaatsen is beperkt!

Download hier de flyer

Download hier het aanmeldingsformulier

Momenteel tref ik voorbereidingen voor een korte introductieworkshop rondom De Creatiespiraal. De workshop zal waarschijnlijk plaatsvinden in de derde week van november en is bedoeld voor iedereen die kennis wil maken met het gedachtegoed van Marinus Knoope en benieuwd is hoe SOY daar handen en voeten aan geeft. Na de bijeenkomst zul je met hernieuwde inspiratie de winter ingaan...
Meer informatie en een officieel aanmeldingsformulier volgen snel, maar wie interesse heeft kan alvast een email sturen. Ik zet je dan bovenaan de lijst!

Onverwacht moest ik voor mijn laatste week Buitenkunst verkassen naar Drenthe. Eigenlijk zou ik nog een week in Randmeer blijven, dus ik had in mijn hoofd al een globale richting bepaald voor een tweede week fotografie met kleuters. Dit viel nu in duigen, want Buitenkunst Drenthe beschikt niet over de faciliteiten om een week met fotografie te werken…
Helemaal blanco en uitgeput van de week ervoor arriveerde ik in Drenthe en om na de Ontknooping in week 1en fotografie in week 2, de cirkel rond te maken besloot ik impulsief dat ik deze week met de Creatiespiraal zou gaan werken.
Het bleek een gouden greep…

De eerste dag heb ik zoveel mogelijk wensen van de kleuters verzameld, wat niet zo makkelijk was als ik dacht. Jong als ze waren hadden sommige kleuters moeite om ongeremd aan het wensen, fantaseren of dromen te slaan.
Op dag twee had elk kind een wens voor de week geformuleerd en konden we ons concentreren op het verbeelden van deze wensen. In een schilderij, een beeld van klei en in kort interview heeft elk kind zijn of haar wens vormgegeven en verduidelijkt.
De volgende stap, geloven, is een stap die je met kleuters als vanzelf passeert. De ouders hadden aanzienlijk meer moeite met het vertrouwen op een goede afloop dan de kinderen.
Het uiten was een bijzonder moment in de week: met de kunstwerken van de kinderen en de op band opgenomen interviews richtten we een expositie in waar alle aanwezigen op het terrein naar konden komen kijken. De belangstelling was groot, zodat de volgende stap, het vormen van een netwerk, weinig moeite kostte.
Er meldden zich de volgende dag precies voldoende (jong-)volwassenen om elke kleuter adequate assistentie te bieden bij het realiseren van hun wens.
Op donderdag werd er volop onderzocht, gepland, beslist en gehandeld.
Naderend noodweer (het was de dag van HET weeralrm) dreigde roet in het eten te gooien, maar we zetten door en om vijf uur die middag was het zover:
onder belangstelling van alle ouders en een groot deel van de overige deelnemers, gingen de wensen van de kleuters in vervulling…
Superhelden Pikachú(Simon) en Superman(Sam) redden in vol ornaat een vrouw uit een brandend huis, Anouk en Zenne sloten hun geliefde poezen in hun armen, Nout kon eindelijk al zijn kriebelbeestjes een volwaardige woning verschaffen, Dyon sjeesde als volkswagentje Herbie over het terrein en tenslotte woonden we samen met Rosalinda de door haar gewenste prinselijke bruiloft bij…
Het was een waar feest en de waardering was groot. Vrijdag konden we lekker nagenieten en ontspannen en maakten we ons los van het solide netwerk dat we hadden gevormd. Tijd om afscheid te nemen van elkaar en van Buitenkunst. Op naar nieuwe wensen.

Ook week twee bij Buitenkunst dit jaar was een speciale. Ik had besloten om te gaan fotograferen met de kleuters. Het was voor het eerst in mijn lange Buitenkunst carrière dat ik de week instapte vanuit één bepaalde discipline(ik ben immers geen kunstenaar)… en dat maakte gevoelsmatig een wereld van verschil.
Voor het eerst stond niet het 'verhaal' centraal, maar de essentie van fotografie.
Vanuit de meest basale functie van fotografie, namelijk het vastleggen van het heden ter herinnering in de toekomst, heb ik geprobeerd de kinderen selectief te laten zijn, zowel bij het schieten van de foto's als achteraf. Per dag mochten zij slechts twee beelden uitkiezen voor het fotoalbum dat zij samenstelden.

Het was fascinerend om te zien hoezeer gegrepen de kinderen waren door hun camera (allemaal hadden zij een simpele digitale compact camera tot hun beschikking) en hoe snel zij de techniek ervan onder de knie hadden. Misschien is het goed om te benadrukken dat de kinderen 3, 4 en 5 jaar oud waren.

Naast fotograferen met hun 'eigen' camera, konden de kinderen experimenteren in de eenvoudige portretstudio die ik in een hoek van onze werktent had ingericht. met een enkele aanwijzing liet ik de kleuters ervaren hoe zij hun model konden instrueren en hoe het voelde om te poseren.

Natuurlijk gingen we er af en toe op uit om reportages te maken en aan het eind van de week hebben we zelfs een opdracht objectfotografie gedaan in opperste concentratie en met verrassend mooie resultaten.

De expositie op de laatste avond sloeg in als een bom. Naast de fotoboekjes van de kinderen, een selectie van de mooiste portretten en de series van de objecten toonde ik een slideshow van MIJN voorkeursselectie van kleuterfoto's. Want dat was een grappige en misschien voor de hand liggende conclusie: de eigen selectie van de kleuters week vaak af van de mijne. En eigenlijk hielden zij zich meer aan de basale opdracht: hun keuze was er meestal één op emotionele gronden, waar ik meer naar aspecten als compositie camerastandpunt keek.

Al met al een prachtige ervaring, die smaakt naar meer… volgend Buitenkunstjaar zeker weer een week fotografie met kleuters!

Bekijk hier de slideshow.

Mijn eerste week Buitenkunst van het seizoen had iets bijzonders voor me in petto. Zoals vaker in Drenthe organiseerden we elke avond voor de volwassenen een verdiepend avondprogramma, waarin medewerkers de deelnemers een 'kijkje in de keuken' bieden van hun eigen creatieproces.

Deze week bedachten we "Het Medewerkersvlak", een houten vloer op het gras van zo'n 40m2. Eén medewerker plaatste overdag enkele objecten op het vlak, verhuld onder een grote witte doek. Elke avond om acht uur kwamen medewerkers en geïnteresseerde deelnemers bijeen voor de onthulling… Het doek ging omhoog en de setting werd getoond.
Vervolgens brak een hels moment aan voor de medewerkers: uit een grote hoed werd een briefje met een naam van één van de medewerkers getrokken. Deze persoon kreeg vanaf dat moment een uur om op de setting op het vlak te reageren vanuit zijn of haar achtergrond. Er waren geen restricties behalve de tijd. Na een uur kwam iedereen weer samen om te aanschouwen wat de kunstenaar met het beeld had gedaan of gecreëerd.
Als medewerkers ervoeren we het moment van de hoed als zenuwslopend en angstaanjagend… zeker als de zojuist onthulde voorwerpen niet direct tot de verbeelding spraken.
Voor mij had de angst om 'uit de hoed' te komen nog een extra dimensie: ik ben namelijk geen kunstenaar. Ik heb geen kunstvakopleiding of docentenopleiding gevolgd. Had ik dus überhaupt het recht om deel te nemen? Men besloot dat ik hoe dan ook in de hoed moest. Goed dan. Gelukkig ook maar - ik had me de laatste tijd al te vaak buitengesloten gevoeld. En het zou ook zo'n vaart niet lopen: ik word nooit getrokken bij dit soort dingen. Win ook nooit een loterij. Twintig namen in de hoed en maar vijf avonden.
Maar al op dag twee was het raak. Midden op het vlak stond een fles olijfolie. Links ervan lag roerloos een mooie blonde deelneemster in bikini. Zij was 'gekooid' door een metalen frame. Aan de andere kant van het vlak lag een dood konijn, omcirkeld door een stuk zwarte flexibele slang. Een heftig en intens beeld. En terwijl ik mij nog aan het afvragen was of dat een ècht konijn was dat daar lag of niet hoorde ik ineens mijn naam noemen.
Het is bijna niet te beschrijven wat ik toen voelde… van paniek, angst en de neiging om te vluchten tot opwinding.
In het kwartier dat volgde draaiden mijn hersenen op volle toeren, en probeerde ik lijn aan te brengen in de beelden die ik zag en de dingen die mij bezig houden in het dagelijks bestaan. Ik zag direct een paradox in het beeld op de vloer: de dood in een flexibele, ronde (spiraalvormig zelfs) vorm en het leven in een starre, vastgeroeste hoekige kooi…. En dus liet ik al snel de fotografie en het onderwijs los en richtte me volledig op de emotieparadoxen van Marinus Knoope.
Ik probeerde elke emotie die zich aandiende te registreren en te doorvoelen, me eraan over te geven. Wanhoop, verdriet, opwinding, angst, concentratie, fascinatie, verbijstering, onrust, faalangst, onbehagen… het kwam allemaal voorbij. Ondertussen schreef ik alles op en dacht ik koortsachtig na over een vorm waarin ik dit allemaal kon gieten. Dat veroorzaakte weer stress, want ik was natuurlijk niet goed genoeg hiervoor.
Pas de laatste vijf minuten drong het tot me door. Wat ik aan het doen was was een onvervalst staaltje onderdrukking van emoties: waarom probeerde ik zo krampachtig structuren aan te brengen en een perfecte performance voor te bereiden??
…
Inderdaad… omdat ik me absoluut niet onderworpen, machteloos, weerloos, overspoeld en meegesleurd wil voelen! Ik hou de touwtjes graag zelf in handen, gééf liever leiding dan dat ik het ontvang. In deze situatie was ik echter tamelijk weerloos. Dat beseffende viel er een last van mijn schouders. Ik hoefde de situatie niet te controleren, ik hoefde niet te presteren. Ik hoefde alleen maar te voelen en er te zijn. Het hier en nu omarmen.

Dus daar stond ik, om negen uur, midden op het vlak. De blonde dame had ik allang naar haar tent gestuurd om iets warms aan te trekken. Het konijn lag er nog. Doorweekt door de regen die viel. De krabbels in mijn notitieboekje brandden in mijn hand, maar ik stak maar gewoon van wal. Wetende dat aan het eind van deze wanhoop de euforie groot zou zijn. Ik begon verslag te doen van wat ik het afgelopen uur had doorgemaakt. Het werd een combinatie van een uiteenzetting van Marinus Knoope's verhaal van De Ontknooping en een intieme monoloog. Het publiek, aanvankelijk teleurgesteld omdat ik niets met die mooie dame en dat konijn ging doen, werd steeds aandachtiger, voelde steeds dichterbij.

Het applaus was lang en warm, de tranen kwamen, collega's pinkten een traantje met mij mee en mijn lief en zijn dochter glommen van trots. Ik slaakte een lange, intense vreugdekreet en draag de herinnering voor altijd met me mee.